En hy is nie oppad na Matjiesfontein nie! Ek praat natuurlik hier van Japannese treine.

Mens sal nooit kan dink hoeveel mense daagliks met treine van punt A na punt B ry nie. Soos in meeste ander lande kan mens maandkaartjies koop en met daardie kaartjie kan jy dan in alle rigtings ry. Jy koop die kaartjie volgens die afstand wat jy ry, so dit maak nie saak in watter rigting jy gaan nie.

Daar is so baie treine en almal is ‘n ander kleur. Die groen treine is amper soos ons destydse melktrein wat op elke stasie stop. Net so terloops, daar is hierdie Japanese vrouestem wat jou heeltyd als vertel van die area waardeur die trein ry en sy vertel jou ook van die naaste winkels en wat jy alles daar kan koop en die pryse daarvan. Dit is natuurlik n bonus, maar die toon van die stem is nie altyd so aangenaam nie, om die minste te sê. Dit kan naderhand erg op mens se senuwees begin werk.

Die rooibruin treine is dié wat basies net by die hoofstasies stop en is ook effens vinniger as die groen treine. Hulle sal bv. op Jhb se stasie stop en dan weer in Pta, hulle stop by geen klein stasies nie. Dan is daar natuurlik by die moltreine, Hulle loop vir kilometers en kilometers onder die grond en ek kan nou nog onthou dat hulle nogal vinnig is. Die uitleg daarvan is ook anders as die groen en die rooibruin treine, wat bogronds op die gewone spore loop.

Ek het my verstom die eerste paar kere wat ek so onder die grond met die treine gery het. As mens van die trein afklim, is jy direk binne-in n winkelsentrum. Meeste van die winkelsentrums het vlakke. Omdat die land so oorbevolk is, is daar BAIE sentrums en ook baie mense in hierdie sentrums. Omdat dit nie werklik dag of nag in hierdie sentrums is nie, het dit gereeld gebeur dat ek heeltemal tred verloor het met die tyd. Daar is natuurlik rekenaarspeletjies in hierdie sentrums en as ek praat van speletjie-sentrums, dan praat ek van ‚n area so groot soos een straatblok, waar kinders hulle tyd spandeer aan hierdie speletjies.

En laastens, maar nie die minste nie, is daar die Romanscar en die Bullet trein (shinkansen). Die Romanscar is net n meer opgedolliede trein. Waar die Bullet basies soos ‚n vliegtuig binne lyk, is die Romanscar net meer vyfster. As ek reg onthou dan doen die Bullet n spoed van amper 300km per uur en die Romanscar doen +- 200km per uur.

So, een van die dae het ons mos die Gautrein – wonder of hy hierby gaan kan kers vashou?!

Hierdie vervolg op my Jappy stories. Ek en die klein Jappy Mafia het altyd saam gaan Pachinko speel. Hy was ‘n klein wetter. Altyd regte Mafia klere gedra ook, so jonk soos wat hy was. Die Jap Mafia ouens dra net swart hemde, ‘n swart broek met ‘n dun rooi strepie aan die kant van die been en blink swart skoene.

Een aand het ons op ons fietse rondgery na ‘n pachinko sessie. Wel, ek was op my eie fiets wat my Ma vir my gekoop het by die local fiets handelaar. Een ding is een ding, die ‘crime rate’ is belaglik laag in Japan. Mense los hulle fietse by die trein stasies sommer so los in die fietsloods.

Die meeste middelklas Jappies het nie motors nie, want dit is maar net beter om van die publieke transport gebruik te maak. Het jy al gesien hoe lyk dit in spitstyd in Tokyo? Nee, toemaar jy wil dit nie sien of beleef nie, dit is chaos. Indien jou voete moeg gestaan is in die trein huistoe, hoef jy net stil te staan as jy by die stasie gebou wil uit.

Daar is so ‘n magdom mense wat wil op of af met die trappe, jy kan maar net staan, want jy word automaties vorentoe gestoot. Ek het dit natuurlik moerse nice gevind. Anyway, dan gryp elkeen sy fiets en dan is dit huis toe.

So, klein wetter soos wat die klein Jappy was, wonder ek vandag nog waar hy daai fancy bike gekry het, noudat ek so daaraan dink. Ons het die spesifieke aand nog by McDonalds burgers geëet en toe vaar ons die strate in. Hy het vir my fiets op die kante van die trappe sulke ysterplaatjies opgesit en terwyl jy ry, dan swaai jy die fiets sover as wat jy kan na die kante toe, dan sleep die plaatjies mos nou op die pad en dit ’spark’ natuurlik.

Cool cool cool natuurlik!!! Iewers het die Jappy ‘n blik swart spray gekry of gegaps en van alle plekke besluit hy dat die Ambassade se muur die ideale plek is vir graffiti!!! Dit is dan so ‘n lekker LANG WIT MUUR! O demmit! Ek het natuurlik besef, hier kom ………

Hierdie storie het in die tweede jaar gebeur wat ons daar gebly het, so ek kon al baie lees en skryf. Hy, wat die Jappy is, het Mafia name geskryf. Teen die tyd het ek die spulletjie begin geniet, want dit lyk dan so cool! Soos wat die duiwel maar is, besluit hierdie half Japanese Suid-Afrikaanse seun, die lekker Afrikaanse P&*$ woord sal mos baie aandag trek en het toe die blik spray byderhand.

Die P woord is “MANKO” in Japanees en met die skrywe in Japanees is dit net drie letters. Ons raak toe nou verveeld met die spray eskapades en maak dat ons daar weg kom. In die volgende nou straat wat ons toe nou inry met ons wintie fietse, is daar twee polisiemanne wat op voetpatrollie is.

Hulle het ons twee een kyk gegee en ons net daar en dan nader geroep. Die Jappies skryf hulle naam en adres op die agterste modderskerm van hulle fietse, indien dit verlore raak, dat die polisie hulle kan opspoor. Die Mafia boy het seker die naam verkeerd gelees en hulle vra hom eers wie hy is. Hy gee toe ‘n naam en die ander ou lees toe met sy flits die naam op die fiets en daar begin my probleme.

Hulle vat ons toe na die stasie om ons rekord te kry op hulle sisteem en ook om te kyk of ek ‘n verblyf permit het om in Japan te wees. Hulle sisteem is natuurlik baie gevorderd en net my naam was genoeg om vir hulle al my detail te gee. Ook die persoon se naam wat aan my verbonde is natuurlik. En dit was my stiefpa. 

Teen dié tyd het hulle die Mafia seun in ‘n kantoor in waar ek hom nie kon sien nie, maar ek het wel gehoor hoe skreeu hulle op hom. Ai tog, min weet ek dat hy ’n ou bekende by die polisiestasie is, omdat hulle sy mafia klerekode ken. Hulle het hom gereeld voorgekeer om te kyk op die sisteem of die polisie hom nie dalk soek vir een of ander Mafia verwante saak nie.

Daar is natuurlik die Mafia’s wat nie met die polisie bots nie, want hulle kan nie bekostig om in die oë te kom nie. Anyway, hulle skakel toe my ouers en vertel hulle van die petalje teen die Ambassade se muur, want hulle kry toe mos nou die amper leë blik spray in die Mafia seun se baadjie sak. Hoe dom kan ‘n ou nou eintlik wees?

Gou het die Ambassade se sekuriteit die polisie in kennis gestel dat hulle twee seuns, onder andere was daar ‘n blonde seun by, op die kamera gesien het. En dat hulle amper die hele een kant van die Ambassade se muur vervuil het met swart grafitti spray.

Ja, ek HET gebewe, want ek het so ‘n gevoel gehad dat hierdie saak nie ‘n klein sakie is nie, want misdaad “is just not on” in Japan. My ouers het toe daar aangekom en my net een kyk gegee. Dit was genoeg om te weet dat ek nou in helse *** is!!! Hulle het lank met die polisie gepraat in ‘n kantoor waar ek niks kon hoor nie.

Om ‘n lang storie kort te maak, hulle het dit in ‘n baie ernstige lig gesien. So ernstig dat hulle vir my en my Ma, met kleinsus en kleinboet, uit Japan wou deporteer. Dit het baie mooipraat gekos van stiefpappie se kant af om hulle sover te kry om ons nie te deporteer nie. My stiefpa moes natuurlik betaal om die muur oor te verf en daar gaan my sakgeld vir die volgende paar maande. Wat natuurlik my verdiende loon was. Ek sal nooit weer in my lewe na ‘n blik swart spray kan kyk, sonder om te onthou hoe daardie skoon wit muur gelyk het nie!!!!!!!!!!!

In my vorige post het ek iets gemis. My Japannese broertjie, hy is gebore voordat ons as “family” Japan toe gegaan het.My Japannese Stiefpa is ‘n elektroniese ingenieur van beroep en het gereeld Japan verlaat vir besigheid. So het ek maar gehelp om vir boetie en sus groot te maak.   

Dit was nie altyd maklik nie omdat Sei-ichi (boetie) glad nie ‘n maklike baba was nie. Ek moes hom soms vir ure in sy waentjie rond stoot net om hom rustig te hou terwyl my ma in die huis gewerk het.    Soos wat dit maar is, het ek en sus gereeld mekaar se hare uitgetrek. Behalwe dit, het ek haar ook saam geneem as ek op my “cruises” gegaan het.   

Die sneeu was ook net die eerste winter snaaks, want jy sien en doen so baie in een winter, en soos dit maar vir enige kind is, die “novelty” het gou ge-“wear”   

Daar is soveel om te doen, jy doen nie een ding te lank of te veel nie. Maar ek het Pachinko ontdek saam met my stiefoupa se broer se seun. Ka-tjan was ‘n paar jaar ouer as ek en hy kon wettig pachinko speel. Die toelaatbaare ouderdom was 18. Maar ek (gaidjin) – buitelander, het myself dom gehou en in gegaan en net gespeel. As enige gesagspersoon my kom aanspreek het of vrae gevra het oor my ouderdom, het ek bloot gemaak asof ek nie hulle taal verstaan nie en net aanhou speel.   

Pachinko is ‘n tipe dobbelspel. Jy koop ysterballetjies by die toonbank en die masjien skiet die balletjies op (die masjien staan regop) en dan is daar gaatjies met ‘n klein plastiek (ronde) stukkie wat dien as ‘n, sê maar stoppertjie. Jou balletjie gaan dan daar in en afhangende van hoeveel die gaatjies met syfers gemerk is, wen jy dan daardie hoeveelheid balletjies.   

Die knop wat jy met jou hand kan draai bepaal dan outomaties hoe hard die balletjies geskiet word, en so bepaal jy dan self die balletjies se rigting, so val hulle in die stopper gaatjies, en so wen jy meer en meer balletjies.   

Daar is metaalbakkies waar in jy jou balletjies gooi, soos wat jy dit wen. En het ek myself nou geniet! Verder kan jy die balletjies by die toonbank ingee en jy kon enige iets in ruil kry, van kos tot klere tot speelgoed, vir die waarde van die hoeveelheid balletjies wat jy gewen het.   

Ek het soms met sakke vol kos en klere by die huis aangekom. My ma was natuurlik nie altyd beindruk met die tye wat ek bloot net weggeraak het nie. Als was net te oorweldegind. Die computer game centres is so groot soos winkelsentrums, daar het ek soms dae lank gesit en games speel.   

Maar ek het darem skool toe ook gegaan en baseball ook gespeel. Baseball is GROOT in Japan, net soos in die States. Ek het vir my skool se B span gespeel.   

Dit was natuurlik ‘n moerse uitdaaging, omdat ek net so goed soos hulle wou wees. Boy oh boy, en daar kom toer toe ‘n span van Korea in Japan. En wat gebeur? Ek word gekies om teen hulle te speel omdat ek goed kon kolf. Ek het wel vlot Japannees gepraat en sushi geëet, maar ek was nog altyd my Suid-Afrika ouma se goudkoppie.   

En het nie vir veel teruggestaan nie. Die Koreaanse span se bouler was nogal ‘n groot seun en ek kon sien hoe sukkel my maats om sy balle te slaan en te hardloop na eerste of 2de “base”, wat nog te praat van ‘n “home run”. Toe kom my beurt om te kolf.   

Ek en Ka-chan (stiefnefie), het ook gereeld in die nette teen masjiene gekolf. So, ek het nie geskrik vir grootseun nie, inteendeel, ek het die bal toe oë so hard gemoker, dat die ou wat die verste agter staan moes ver hardloop om die bal te kry. Dit was natuurlik ‘n home-run!   

En so het ek baie dinge beleef in die 3 en ‘n half jaar wat ek in Japan gebly het. Ek het soms vir maande nie eens aan my eie mense gedink nie. Soos wat volwassenes al om die ander dag hul eie besluite maak, het my ma op ‘n dag besluit dis nie haar land nie en een dag, toe ek by die huis kom, word daar vir my gesê ons gaan terug SA toe. Dit was soos ‘n messteek in my hart.    

Ek bemeester Japannees in ‘n rekordtyd, ek het baie vriende, ek jakker die hele Japan vol omdat ek mal is oor die goed georganiseerde publieke vervoerstelsel. Die moltreine wat vir ure onder die grond ry, die Shinkansen wat teen ‘n spoed van 200km + na verskeie bestemmings gaan. Die Sneeu in die winter, die skoon land, die tegnologie wat jare voor ons is.   

En nie die minste, die miljoene mense wat in ‘n klein spasie bly, sonder om mekaar te vertrap en die een die ander niks gun nie, sjoe, en so kan ek aangaan tot vervelens toe.    

Maar volgende keer vertel ek julle eerder van die keer toe ek en ‘n Japannese mafialid se seun op die ambassade se muur gaan graffiti spuitverf het en hoe amper hulle my toe uit die land uitgesit het!

My naam was een van die eerste dinge wat vreemd was daar, die skrefies oog mense in die Ooste spreek ander tale se woorde baie vreemd uit, maar voor ons daar kom moet ek eers kortliks ‘n agtergrond gee oor hoe ek daar beland het.  

My ma was ‘n ontvangsdame by ‘n residensiële hotel en ‘n groep Japanese het na Suid-Afrika gekom om ‘n kontrak met Yskor te sluit. Toevallig het hulle in dieselfde hotel beland in Pretoria, die een waar sy gewerk het.  

Na aandete doen elkeen mos maar sy eie ding, en die spesifieke ou het seker baie van die blonde girl gehou wat by ontvangs werk, min wetende sy is ‘n geskeide mammie. So het hy na aand ete onder by ontvangs in die portaal sy laaste drankie gaan geniet.  

En lank na die blondie gesit en staar. Blykbaar eers die derde aand het hy sy moed bymekaar gemaak en begin om met die blondie te gesels. Om ‘n lang storie kort te maak is die Japanees toe nou terug Japan toe en dit is toe vir die oomblik tot daarna toe.  

Maar min het mammie besef dat die ‘Jappie’ eintlik sy hart op haar verloor het, en in minder as ‘n jaar stuur hy vir haar ‘n vliegkaartjie Japan toe vir ‘n visit.  

Ek en kleinsus Laurren bly toe vir eers agter by ons ouma. Skielik, op ‘n dag staan mammie voor die deur, nou nie meer die SA meisie wat eintlik nog net altyd om haar eie agterdeur gekuier het nie, maar nou iemand wat die Oosterse kultuur vir ‘n paar maande beleef het. Ek is op daardie stadium 10 jaar oud en blink uit in die skooltjie waarin ek is. Kleinsus is nog nie eers in die skool nie.  

Gou het die storie uitgekom dat sy slegs teruggekom het omdat die Japannees daarop aangedring het dat sy haar kinders in SA moet gaan haal. In Suid-Afrika van daai tyd, was ‘n huwelik met ‘n Japannees blykbaar ‘n probleem, so sy is in Japan met hom getroud, voor sy ons kom haal het. So is ons drie toe terug Japan toe.  

Na ‘n 24 uur vlug land ons inTokyo. Ek kon my oë nie glo oor wat ek sien nie. Almal het swart hare en meeste lyk dieselfde! Jy moet weet, EK is ‘n blonde seun met blou oë, ai tog. Daar was destyds seker nog nie baie blonde SA mense in Japan nie, wel dit het nie so voorgekom nie. Op die lughawe het dit al begin, die mense het sommer aan jou gevat, seker om te voel of jy soos ‘n mens voel.  

Ek kon natuurlik nie ‘n woord verstaan wat enige iemand sê nie, en ek moet sê dit was dadelik frustrerend om glad nie enige idee te hê waaroor mense praat nie, ek meen, gesien uit ‘n kind se oogpunt. Ons is na die Japanees se ouers se woonstel in ‘n voorstad van Tokyo (Adachiku).  

Toe ons by die deur in loop vra ek vir Ma, “Waar is die res van die woonstel?” Gou het ek besef dit is al wat daar is (dit is maar beknop).  

Die volgende dag het ek gesê ek wil bietjie buite kom, die gesels van die Japanees en die se ouers was nou genoeg. So entjie van die woonstel af was daar ‘n park wat ek kon sien van bo af. Ek en Laurren is toe na die park toe, baie klein, maar ons noem dit maar ‘n park vir nou. Dadelik het die kinders kom probeer kennis maak. Natuurlik het hul die woorde geken – what is you name?- en hoe meer ek sê Basil, hoe meer hoor ek iets wat klink soos BASUTU.  

Op die ou einde aanvaar ek toe maar my naam is nou BAZURU, genuine, dit is die beste hoe hul dit kon uitspreek. Een van die eerste woorde wat ek op getel het was “Gaidjin”. Dit beteken buitelander, omdat hulle dit so baie herhaal het teenoor mekaar, natuurlik as hul van ons gepraat het.   

Binne ‘n maand is ek toe na ‘n akademie wat buitelandse kinders Japanees leer en ook Japanese kinders wie se ouers in die buiteland gaan werk het en die kinders het ‘n “touch up” nodig in Japanees. Ek was natuurlik ernstig om die taal te leer, want ek wou so graag met hulle praat. Binne 3 maande het ek Japanees basies 50% onder die knie gehad en kon ek al kort sinne met mense praat. Sjoe, dit was so lekker. Verder het ek ook die skrif geleer en kon toe al sekere woorde lees. Hulle het 3 alfabette, dit word genoem 1 = (hiragana) 2 = (katagana) & 3 is die kopseer (kanji). Daar is blykbaar oor die 3000 kanjis maar niemand kan regtig als perfek skrywe nie, nie eens ou Japanese nie.  

Tot almal se verbasing was ek  binne 6 maande vlot in die taal en kon ek omtrent 1000 kanjis lees en skryf. Toe skryf ek ‘n eksamen wat my toelating gee tot ‘n gewone laerskool wat hul noem (sho-ga’ko) en dit is toe nou waar ek graag wou wees. Teen hierdie tyd het ek nie eers meer met my ma afrikaans gepraat nie. Ek was ‘n blonde Afrikaanse Japanesie.  

Toe kon ek enige plek heen gaan met die trein, wat natuurlik hul grootste publieke vervoermiddel is. Op ‘n naweek, as daar niks te doen was by die huis nie, dan het ek sommer net rigtings ingery met die trein om verkenning te doen. Hulle het baie binnenshuise visvang dammetjies in sekere areas natuurlik, of sal ek sê daar waar daar plek is daarvoor. Ek was mal daaroor. Basies wat jy doen is, jy huur ‘n rietstok met ‘n lyn en hoek dan vang jy die visse, maar jy mag dit nie hou nie. Jy gee dit in ‘n emmertjie terug vir die mense en hulle gooi die visse weer terug in die dammetjies.  

Mense, en hier is die eerste winter oppad. Ek kon nie wag nie, want ek het in boeke gesien hoe diep lê die sneeu in die buitewyke van Tokyo. Omdat daar so baie besoedeling is in Tokyo, sneeu dit nie regtig so gereeld aaneen in Tokyo self nie. Omdat ek als kon lees, kon ek maklik die trein vat en na die dele toe gaan waar die sneeu effe dikker lê, net om in dit te speel natuurlik. As jy so 2 ure uit Tokyo gaan dan lê die sneeu ongeveer 20 tot 30cm dik, afhangende hoe lank dit aanmekaar sneeu natuurlik.  

Volgende keer vertel ek julle meer, van sneeu en van pachinko, ‘n verslawende speletjie!