… So het ek en die klonkies dag na dag by die plaasdam gaan speel. Die wal van die dam was maar laag en dit was lekker om net so kaalpens op die klam grond te le. Van al die speel in die water het ons gou honger geword, die lemoenbome het daar tot ons redding gekom. Amper asof jy op ‘n eiland is en van die vrugtebome eet.

Dink en droom is tog wat kind moet doen, kind is nie veronderstel om te vroeg in die grootword proses aan die gejaag van more en die dag daarna te dink nie. Ja, die gejaag van elke dag. Soms ook in jou slaap jaag, of gejaag word deur die dinge van more en die dag daarna. Oops, hoor ek dan nou iemand wat graag wil se dat die lewe is nie net maanskyn en rose nie? Ek stem, dit is so. Die handel en wandel van die oubaas lewe is maar net nie soos kind dit sien en ervaar nie. Feite!

Hierdie droom het daar ontstaan, daar waar kind in sy onskuld dalk ver in die toekoms ingesien het, ja, so geloop op die ou stofpad na die water wat met hom gepraat het, elke oomblik wat hy die lou grondwater teen sy lyf gevoel het. Daar het hy geweet die groot stad en sy snelwee, is nie vir hom nie. Gereeld moes ek saam met Ouma dorp toe om inkopies te doen en het altyd so trek-trek aan ouma gevra, ouma, kan ons nou huistoe asb?.

Hierdie ou plaashuis

met sy gronddam en die riethut, is waar ek wou wees.

So het die lewe aangeloop en het ek maar die snelwee aangedurf en sy gejaagde lewe. Nooit het ek daardie gevoel om naby water te wees vergeet nie en later jare wel naby die blouwater kom bly. Gou het ek ‘n visserskuit aangeskaf en het ‘n goeie paar jaar op die water deurgebring.

Met die kwota stelsel het dit sake egter moeilik gemaak en moes ek weer terug keer na die stad met sy snelwee en stofpaaie! Lol!

So val mens vas in die dag tot dag dinge en so besef mens nie altyd dat die tyd nie stil staan nie en kry mens gou jouself in daardie nessie van jou. Daai nessie wat jy dink, sjoe, nou het ek dit gedoen, nes geskrop en hier is dit nou. Feite! Dan ry mens maar daagliks die pad om jou brood te verdien, ai, want dalk dink jy… hoe dan nou anders?

Lol, dan lees mens doer annekant van ‘n pyp wat gerook word so sit-sit op ‘n klip of op die muurtjie.

Ek doen ook die rook ding en het ‘n pyp aangeskaf, moet bieg, hou nogal van dit. Onlangs het ek en liefie so draai gery en daar gaan pypie toe saam. Ons het maar ons plekkie waar ons gaan sit en staar na die blink blou water.

Jip, so het ek die pypie gestop en vir ‘n oomblik my arms laat sak en weer gestaar. My blink Zippo opgetel en die pyp maak brand.

Nou ja, so in die proses van maak brand en trek het ek daar gekyk, ja, daar waar mens beslis nie altyd WIL sien nie. Jaja, in die toekoms in. Net daar het ek sonder twyfel geweet dat dit is wat ek nog altyd van gedroom het. Om daar te bly waar water my omring.

Water is nie vir almal nie en dit verstaan ek al te goed. Vir my en liefie sal dit werk en sy is mal oor die idee om so weg van die stofpad te bly. Lol!

Eendag as ek dan groot is en bly wel in so huis sal ek julle meer vertel.

Hut in die water

Ja, in die water, of dan op die water!

Loop en skopskop in die stofpad of ruik die reuk van water? Dit is maar net, water doen dit vir my. Water het dit nog altyd vir my gedoen. As kind het ek altyd ver gestap na die dam gestap op die plaas en daar gespeel.

Die klonkies van die plaas het ook altyd daar aangekom en kort voor lank was daar ‘n baljaar in die water. Daar het ons mekaar in die water in getrek in gegooi en regtig net geen benul van tyd gehad nie. Gereeld het Ouma so stappie gevat en kom kyk waar is haar kleinkind. Ai, dit is tog maar hoe ouma’s is.

Die woorde was altyd … kom my kind, ons moet in die huis wees voor donker. Dit was moeilik om my uit die water te kry. Soos kind maar is, die bekkie opgeblaas en die pad saam met ouma gestap na die groot plaashuis. Nou ja, dit was daar waar ek besef het so in die stap op die stofpad waar ek ook gedink het dat ek eerder in die water wil wees, nie hier op die ou stofpad nie.

Maar nou ja, die ou stofpad na die dam het ek gereeld gestap. Later van tyd het ek en die klonkies besluit om ‘n riethut te bou, so klipgooi weg van die water. Naby die water was daar ‘n groot rietbos, m.a.w daar was meer as genoeg riet om nogal ‘n ougat hut te bou.

So gestap na die dam kon jy die hut sien. Dit is daar waar ek besef het dat ek sal eendag regtig in so hut wil bly. By die water of baie naby aan die water natuurlik.

Soos Hier!

….. Word vervolg……

Ek en Kenny, die ou wat ek genoem het in die vorige storie, het een nag besluit om te gaan kreef trek. Kenny was ‘n ou, geharde seeman en het geen perke geken nie.

Saam het ons besluit om ‘n trip om die berg, by Gordonsbaai, te doen. Die weer het nie te sleg gelyk nie en vroegaand vaar ons toe uit by Gordonsbaai se hawe. Daar was vier 25 liter petrolkanne op die skuit en almal was vol. Padlangs is dit so 15km om die berg van Gordonsbaai na Rooiels en nog omtrent 5km na Hangklip. Hier, by Hangklip, het dit destyds nog gewemel van die kreef.

Wel, ons het rustig gevaar oppad na Rooiels, maar om die knikkie by Hangklip was die omstandighede ‘n hele ander storie. Die Suidooste wind lol maar meeste van die tyd in daardie area. Dit is natuurlik ideaal vir duik, want die wind waai meeste van die tyd die water plat en dan is die sig uitstekend. Die diepte wat mens daar kan duik is tussen 15 en 20 voet. (snorkelduik)

Maar duik hier is weer ‘n ander storie vir ‘n ander dag. Hierdie keer wil ek vertel van kreeftrek in die donker en as ek praat van donker duister nag, so erg dat jy skaars jou hand voor jou oë kan sien. Dis natuurlik nie heeltemal ‘kosher’ om in die donker kreef te trek nie, maar dit nou daar gelaat.

My fishfinder was van so ‘n aard dat ek die regte diepte kon kry bepaal, sodat ons nie die hele tou wat vas aan die nette was, hoef af te gooi nie, anders sal dit net te veel tyd neem. Die ‘finder’ het ook vir my gewys daar is beweging op die spesifieke rif.

Ou Kenny het glad nie op hom laat wag nie en sommer die eerste nette ingegooi. Eers die anker uitgegooi natuurlik, om ons lekker vas te hou in die wind, wat al hoe meer aan die optel was. Ek kon nie eintlik vir Kenny sien voor in die boot nie, want dit was donkermaan en ons was basies op die oopsee, met enige ligte van die land af ver weg.

Natuurlik kon ons ook nie ‘n sigaret rook nie of enige lig self maak nie, want lig van enige aard sou moontlik die aandag trek van die seevissery inspekteure.

So het ons een na die ander net gegooi en later weer opgetrek en daar was al hoe meer kreef aan boord! Ons was so besig met die kreef dat ons geensins opgelet het na die storm wat besig was om al hoe nader te kom nie.

Na so drie ure het ek begin ondersoek instel oor hoeveel kreef teen hierdie tyd al op die boot (in die visbakke) is. Goeie fok! Ek het self geskrik toe ek met my hande in die bakke voel, want ek het nie regtig besef hoe vinnig ons die kreef getrek het nie. Net daar en dan het ek vir Kenny gesê, genoeg is genoeg!

Ons het die anker opgetrek en die enjins het begin sing oppad terug om die berg. Teen hierdie tyd was dit omtrent een uur die nag/oggend. Net om die knik by Rooiels het ek tot die besef gekom dat ons vannag ‘n helse pakslae gaan kry op hierdie water. Die wind het intussen Noord gedraai en waai toe reg van voor en ons moet teen die wind in beweeg.

Een genade was dat ek voorheen saam met ou manne op die see was en geluister het toe hulle van kompasse, rigting en grade en so aan, gepraat het. Dit het intussen begin reën en die reën het met tye so hard geval, dat ons letterlik gevoel het of ons onder ‘n stort staan met die krane voluit oop. Ons kon NIKS, nêrens sien nie. Al wat ons kon hoor, was net hoe die boot se neus teen die groot, rollende water slaan en die water se geklots, soos wat dit inrol oor die boot se kante.

Wel, nie ek of Kenny het ‘n woord gepraat nie. Daar was ook nie eintlik tyd vir bang wees nie. Ek het nog probeer koershou met behulp van die kompas, toe dié se liggie net begin flikker en toe heeltemal doodgaan. Nou was ons in ‘n situasie van veg vir ons lewe in hierdie groot water wat rol en rol.

Ek het die boot verder op koers probeer hou, soos wat ek onthou van die laaste wat die kompas nog gewys het. Die enigste lig was die fosfor indie water. Elke keer as die enjin se prop gedraai het in die water, het die fosfor lig gemaak in die water. En toe ek weer kant toe kyk, sien ek dit – ‘n skool dolfyne wat langs die boot begin swem het.

Nou, die ou seemanne se geloof is glo dat, as daar dolfyne langs jou boot kom swem is hulle besig om vir jou die boodskap te gee dat jy veilig is. Ek is nie een wat sommer bygelowe het en allerhande goed glo nie, maar op daardie oomblik wou ek dit glo en het dit ook geglo.

Ons het so bly aansukkel teen die wind en in die stortreën. Die boot was nie te groot nie, so die wind het dit maar lekker rondgeruk. Kenny het op een of ander manier ‘n rookding aangesteek gekry en het met die dolfyne begin gesels. Wat hy als vir daai dolfyne gesê het, kan ek nou nie regtig hier herhaal nie. Ek het maar net met geloof die boot gestuur na die beste van my vermoë in die rigting van Gordonsbaai.

Natuurlik het ek ook geen benul gehad van die petrol situasie in die kanne nie en om die waarheid te sê, ek wou nie weet nie. Die dag het later begin breek en ek kon so op ‘n manier beter rigting kry. Skuins voor 6 vaar ons toe die hawe in.

Ons het natuurlik heeltemal te veel kreef op die boot gehad, maar sou mos nou oorspronklik in die nag terugkom hawe toe en hier is dit toe nou al ligdag. Ons was so pootuit, dat ons regtig nie reguit kon dink nie en het boot met kreef en al uit die water gehaal en net gemaak dat ons wegkom uit die hawe.

Dae later sou ons hoor dat die kreefinspekteure daardie nag die hawe patrolleer het en ons “red handed” sou gevang het, het ons donker nag ingekom. Toe die dag begin breek, het hulle geglo niemand sou dom genoeg wees om nou nog met ‘n vrag kreef in te vaar net en is hulle uit om perlemoenduikers te gaan voorlê.

Wel, die dolfyne was daardie nag my beskermengele in meer as een sin. By die huis het ek uitgevind dat daar slegs nog omtrent ‘n liter petrol oor was in die kanne. Dus, sou ons 2-3 seemyl verder van koers afgegaan het, weet ek nie vandag so mooi wat van my, Kenny en die vrag kreef sou geword het nie, en ook nie as ons vroeër die hawe ingekom het nie!

Big Boy!!

Ja, dit was my bootjie se naam – die naam het natuurlik niks te doen gehad met die “size” van die boot nie. Meeste manne se vissersbote kry maar hul vroue se naam, maar die ene se naam was “Q-ty” toe ek dit gekoop het by ‘n Vlootman in Simonstad. So noem ons toe nou die vissersbootjie “Big-Boy”. Met “big expectations”!

Nou ja, een van die kere wat ek ‘forever’ sal onthou, was toe ek en Anne-Marie by Stilbaai uitgegaan het om te gaan vis soek. Ons het vir Big-Boy in die water gesit en vaar toe diepwater in.

Stilbaai is +- 400km van Kaapstad en is, volgens my, een van die mooiste kusgebiede in die area. Ons het sommer net ‘n rigting ingevaar, want het nie eintlik die area so goed geken nie. So ongeveer 15  see-myl verder besluit ek om die ‘fishfinder’ aan te sit, net om te kyk hoe diep ons lê op daardie stadium. Wel, die diepte is toe so 15 meter, wat ‘n goeie diepte is vir handlyn visvang. Ek sien op die ‘finder’ daar is beweging en ons besluit om die lyne te sak. Nie lank nie of iets ruk aan my lyn en ek ruk en trek die lyn op en daar is dit, die ware Jakob, ‘n Rooi Roman. Ons het maar so bly dryf, want daar was geen wind nie en dan is dit onnodig om die anker af te gooi. En die vis het goed gebyt.

Anne-Marie het ook ‘n vis of twee aan die hoek gekry. Moet erken, die tye wat sy saam op Big-Boy was, het sy meeste van die tyd die meeste vis aan die hoek gekry. ‘Lucky Fish’ – LOL!!! Soms het die ander manne vir haar met lang oë aangekyk hoe sy die een vis na die ander gevang het. Sy sou ‘n baie goeie seeman gewees het.

Dié dag is dit egter net ek en sy, en dis op dié dag dat sy haarself suidwes geskrik het. Die water was besonders helder en sy het ‘n goeie byt gekry en begin intrek. Amper bo, loer sy oor en vertel nog vir my daar is ‘n GROOT roman aan die lyn. Die volgende oomblik begin haar lyn net te hardloop en sy gil … “nee o fok, wat is nou aan hierdie lyn?” Sy het voor in die skuit gesit en ek agter by die stuur en enjin. Met een beweging is ek toe voor by haar!

Die lyn is toe nog altyd aan die hardloop en ek vat toe die lyn by haar en probeer die ou so effe vashou want hy swem toe nou mos sy eie rigting. Gou het ek agtergekom dat hier nie net meer ‘n roman aan die lyn is nie, maar ‘n moerse ding of ‘n baie sterk ding. En o fok, die ding laat hom nie sommer intrek nie. Die lyn slaan vir my oral oor my kaal bolyf (het vroeër my hemp uitgetrek, want die son brand dan toe so lekker!) soos wat ek probeer om die meneer aan die hoek vas te hou!

Na so 40m lyn van die tol afgerol het, kry ek dit toe reg dat die ding in my rigting kom. Ek het getrek en getrek, die lyn slaan en skiet nog heeltyd teen my lyf en teen my arms ook, soos sweepslae. Anne-Marie hang oor die rand van die skuit om te sien wat de donder is aan die lyn en die volgende wat ons toe nou sien, is ‘n klein Blue-Pointer (haai) wat byna die hele rooi roman in sy bek het en daar is nie ‘n manier wat hy wil laat los nie. So, wat gebeur het was, die roman het aan die hoek gebyt en kort daarna het die haai die roman beetgekry en was nie van plan om te los nie. Die haai was seker besig om die roman te volg, toe die roman die aas aan Anne-Marie se hoek beetgekry het.

Wel, volgens ons skatting was die klein Blue Pointer so 2 meter lank en dit sit nie in enige ou se broek om so ‘n kalant te vang nie. Dit kan gedoen word, maar met die regte sterkte lyn en ‘n man moet maar wakker slaap in die diep see, enige ding kan enige tyd aan jou hoek byt en dan moet ‘n man weet wat is wat.

Die einde van die storie is dat die lyn gebreek het, want dié haai was WILD aan daardie lyn en die lyn wat ons daardie dag gebruik het, was nie naastenby sterk genoeg vir so ‘n groot vis/haai nie. En ons is toe haai EN roman kwyt!

Ons het eintlik al begin vergeet hoe ons met daai bootjie getoer het, en het nou die dag weer na bote gekyk en toe weer ‘n “trip down memory lane” gehad.

Daar is nog ‘n ander storie oor ek en Kenny, my daggarokende ‘crewmember’ en Big Boy en die storm waarin ons beland het. En hoe die dolfyne ons huis toe ge-”guide” het. Kenny was een van die beste vissermanne en het so crew gespeel vir almal in die baai. Maar Kenny kon nie visvang as hy nie gerook was nie! Maar die storie vertel ek op ‘n volgende keer.

Once upon a time I took my Camel and rode through Texan.

And there comes Rembrandt van Rijn and he wanted to take my Gold Dollar.

There and then I took out my Gunston, but before I could shoot him in his Lexington I saw him stumble and fall.

When I turned around, who was standing there with a smoking Paul Revere?

Nobody else than my old friend Peter Stuyvesant.

It was a Lucky Strike!

Nou ja, die rustyd is verby en ons besluit toe om vir oulaas te gaan sit en eet by Ocean B in Bloubergstrand. Daar was niks verkeerd met die plek en die kos nie, maar wat weer verkeerd gegaan het is daai stukkie brein in Son se kop wat fuse as daar moet parkeer word. Ek het lankal iewers of iemand gesoek om die parkeer probleem oor te vertel.

Mens is maar mens en ’n ou wil mos nou nie krappe of stampies teen ‘n ou se goeters hê nie, dit verstaan ek meer as enige iemand anders. Maar daar behoort ‘n limit te wees aan versigtig wees.

Ek bestuur al van die ouderdom van veertien, vroeg begin want dit moes maar en in sekere gevalle was dit maar beter dat ek Pa se motor huis toe bestuur het.

Anyway, dit is maar so dat hier by die see kry ‘n ou maar geroeste karre. Wel, help my siel, soek jy nou ‘n parkering waar daar nie ‘n geroeste kar staan nie. Dit is amper moontlik, maar nie heeltemal nie!

En verder moet jy na die mense kyk wat in die motor langs jou is en seker maak die mense lyk of hulle maklik uit hulle motors kan klim sonder om hulle deure teen jou motor vas te slaan. Ek vra jou met trane in my navy blue eyes, hoe de donner moet ek dit weet. Die motor langs jou moet 100% in sy lyne wees, anders is daai parkering ook uit soos bok n… op die Kapelaan se stoep op ‘n Sondag.

O nee, dit is nie waar dit eindig nie, julle verstaan nie, meeste van die tyd as ons met Son se motor ry, is dit soos ‘n kursus wat ek deurgaan. Basies is dit ‘n geval van die Troep probeer sy Luitenant oplei.

Dit kan ek nog verstaan, want ons albei is donnerse goeie bestuurders en nee, nou is ek nie wintie nie, dit is maar net so. Ek probeer dit mis kyk, maar dit is nogal duidelik hoe sy ook bestuur terwyl ek eintlik in beheer is van die motor. Sy rem saam met my, sy alles eintlik saam met my.

Met die tyd het ek dit natuurlik aanvaar, net vir die rekord, sy is tjoepstil as sy saam met my in my motor ry.

My verhaal vandag was maar weer een van daai. Eers kry ons nie plek voor Ocean B nie, met gevolg ek moes verby hou en gaan omdraai. Daar het als begin. Ek maak toe ‘n U draai by die volgende verkeerslig met ‘n NO U TURN sign op die middelmannetjie van die pad. Die kyk wat ek gekry het is nou waar die woorde … ‘if looks could kill’ intree.

Ek het nie veel aandag daaraan gegee nie want ek weet toe mos nou waaroor dit is.

Voor die plek, of langs die plek is toe nou ‘n parkeer area met ‘n paar opsies, DANKIE TOG, want die opsies is nodig in haar geval.

Eers is die een wat ek toe kies te ver in die hoek, m.a.w uit die oë. Oraait dink ek toe en kies ‘n ander een. Neeee, groot fout, want die ou wat uit sy POLO/GOLF uitklim mmm, lyk toe nou so effe, mmm, ja, anyway nie reg nie.

Die volgende was ook nie reg nie want daar is volgens Son te veel mense in die motor en nou-nou stamp hulle mekaar en/of teen haar motor. Daar het ek toe ook teen my beterwete saamgestem want die susters wat agter in was, was nogal ……. JA!

Die derde poging was toe nou suksesvol en daar staan die motor toe nou. Dit het vir my soos ‘n ewigheid gevoel en amper het ek vergeet wat ons nou eintlik daar kom doen het. LOL!

Soos ek reeds gese het, dit is vir my so vreemd, want met my motor is dit ‘n hele ander storie. Sy dink niks daarvan as ek somtyds voet in die hoek sit nie, en my WIT BLITZ is glad nie skaam nie hoor. Die enigste vrae wat sy nog ooit gevra het, so ewe saggies nogal, is dit nodig dat ons nou so vinnig moet ry?

En nee, dit is glad nie ‘n geval van maak ‘n afgod van ‘n aardse ding nie, indien enige iemand dalk nou so dink nie, want Son heg nie veel waarde aan aardse dinge nie. Sy heg eerder waarde aan mense en hul dinge!

So, wat is die ding van hierdie ideale PARKING? Is daar miskien ‘n vrou iewers wat dit aan my kan verduidelik? Sal moerse bly wees!!!

As die Son in my lewe op ‘n Sondagoggend opstaan en besluit vandag gaan sy winkels toe en ek moet saam, dan word my Sondag ‘n Donder-weer-dag, Veral as ek liewers op my bank wou bly sit en Playstation speel.

So klein soos wat sy is, so ‘n moerse cheek het sy aan haar. En as sy gesê (gevra?) het ek moet saam, dan weet ek dis maar beter om te saam. Veral op ‘n Sondag, want sy het die streek om die winkels te gaan leeg koop om haar Sunday Blues te versmoor.

So ek gaan saam om die winkelvoorraad te beskerm en ook die arme verkoopsmense, want op sulke dae vat sy nou net mooi geen k@k van enige een nie. Ek dink soms sy is dan self die duiwel!

So, vanoggend is ek uitgesleep Worcester Mall toe, want sy het vandag opsluit besluit dat dit wat sy wil hê, vandag net in Worcester Mall te koop is. (Hoe werk ‘n vroumens se kop met sulke besluite?)

En sy troos my daarmee dat sy vir my sal ’stick’ vir die “Buffet Breakfast” by Wiesenhof, want sy weet ek is mal oor daardie breakfast! So dis nogal cool, op voorwaarde hulle maak nie weer ‘n fout met haar ‘TOAST’ nie! Maar dit is ‘n ander storie daai.

Die breakfast het toe darem heel goed afgeloop, en toe begin ons shop. Nou weet ek al uit ondervinding uit, dis Sondag en NIKS gaan vandag regtig 100% in haar smaak val nie. Nou wonder julle seker hoekom Basil homself in die ding in begewe?

Dit is so simpel soos, as sy so mooi vir my SMILE en vra ek moet saamgaan, dan verlaat my beterwete my!

Ons het begin by die eenkant van die Mall en hom deurgewerk tot by die anderkant en dankie vader dat ek vandag ‘n dubbelverdieping Mall gespaar is! Halfpad deur moes ons eers weer terugloop op ons spore, want toe onthou sy dat ons reeds verby Computer Mania is, en sy MOET nou net eenvoudig vandag nog ‘n ander Laptop sak koop, want die ou sak is nou heeltemaal te klein vir al haar gidgets en gadgets. Onlangs het sy ‘n iPod ook gekry en dié moet ook nou ORAL saam travel en sy soek ALLES in een sak.

Ek het al vir haar gesê, met al haar elektroniese gadgets wat sy saam met haar dra, gaan sy nog eendag al die alarms in die winkels laat afgaan. Sy vrek oor musiek, so die iPod is nou aan haar vas gesweis! LOL!

Maar ek moet darem nou net hier by sê ook dat sy nooit net aan haarself dink nie, en vir my die mooiste twee T-hemde en ‘n sexy short ook gekoop het, en vir haarself ‘n baie sexy jeans. En sy HET goeie smaak as dit by klere kom. Sy het hierdie Pta boy’tjie mooi geleer van cool aantrek. Net, sy HAAT ‘n tekkie en het gou al my tekkies laat verdwyn toe ons getroud is. MAAR, in die plek van die tekkies het ek die coolste paar Cats gekry.

Anyway, ek het vandag oorleef en die skade was nie te groot nie. En ons het met my kar gery, so ek het nie enige lip gekry nie, want dis een plek wat sy weet ek geen “cheek” van haar vat nie. Sy is ‘n baie gehoorsame passasier in my kar, maar ‘n absolute pyn in die gat in haar eie kar. 

So nou is ek veilig by my huis en darem nog steeds lief vir haar!